รายละเอียดหนังสือ

ชื่อหนังสือ

ภรรยาเจ้า

ชื่อผู้ประพันธ์

เฌอมา

รีวิวโดย

Silatini

รายละเอียด

ความรักที่ซ่อนไว้...ภายใต้แผนการที่ตั้งใจลวงหลอก
'หม่อมเจ้ากิตติกร' เริ่มแผนการเสกสมรสหลอกๆ
เพียงเพื่อต้องการผูกมัดเพื่อนสาวสามัญชนซึ่งเขาหลงรักมาตั้งแต่วัยเยาว์
ขณะที่ 'ลัลนา' หญิงสาวผู้โดนหมายปองไม่เคยเอะใจในแผนลวงนั้น จึงตกลงปลงใจร่วมมือด้วยเห็นแก่ความเป็นเพื่อนและทรัพย์สมบัติมหาศาล!
“เออๆ แต่งก็ได้ แต่แหวนแต่งงานฉันน่ะต้องเพชรเม็ดโตๆ เท่านั้น
ขอเม็ดใหญ่กว่าของ ชมพู อารยา นะ"
“แกไปเลือกเอาเองที่วังแล้วกัน ฉันให้สิบวงเลย ใส่มันทุกนิ้ว”
“แกพูดแล้วนะติ ได้! งั้นเราแต่งกันพรุ่งนี้เลย ฉันจะรีบกอบโกย”
จากนี้อีกเก้าสิบวัน เขาจะทำทุกอย่างเพื่อผูกมัดภรรยาตัวแสบให้เป็นหม่อมของเขาตลอดไป ซึ่งทางออกเดียวที่จะตัดปีกไม่ให้เธอโบยบินหนีไปได้ก็คือ...รวบหัวรวบหางหญิงสาวให้มีหน่อเนื้อเชื้อไขให้ราชสกุลนรังสรรค์!
“หึๆ ลูกไม้...แกต่างหากที่จะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของฉัน”
อีกไม่นานเกินรอ!!!

ความรู้สึกหลังอ่าน

แค่อ่านหน้าปก "ภรรยาเจ้า" ลมพีเรียดก็พัดเข้าเต็มหน้า แต่พอเปิดอ่านไปๆ ไม่ใช่เลย ยุคสมัยก็ปัจจุบัน นี่เอง

พลอตเรื่องภรรยาเจ้าไม่ได้แปลกใหม่ เดาทางได้ไม่ยาก แต่ด้วยความที่นางเอกไม่รู้ใจตัวเองเลยทำให้ต้องคอยลุ้นอยู่ตลอดเนื้อเรื่องเลยมีความความน่าสนใจในไม่น้อย

เฌอมาใช้ภาษาที่เรียบง่ายแต่สละสลวย อ่านเเล้วลื่นไหล ถ้อยคำบรรยายง่ายๆ ไม่เล่นคำมากนักแต่ถ่ายทอดบรรยากาศ คำพูด และความรู้สึกของตัวละครได้อย่างน่าสนใจและจับใจ โดยรวมแล้วชอบและประทับใจมาก


เฌอมาใส่เสน่ห์ให้ตัวละครได้อย่างน่าหลงใหล...

พระเอกของเรา เรียกสั้นๆ 'ชายติ' เป็นชายหนุ่มสูงศักดิ์ เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้คงมีแต่ราชาศัพท์จ๋า แต่!!! "แดกข้าวมายัง?" ของ 'ลูกไม้' เพื่อนสนิทที่ท่านชายคิดไม่ซื่อ ถามโต้งๆ ออกมา ความเกร็งที่คิดว่าจะต้องเจอราชาศัพท์อันน่าปวดหัวก็หายไป...


อ่านถึงตรงนี้แล้วลั่น ปั้ดโถ๊ะ!! นางเอกนี่มันเกรียนนี่หว่า

...ชักน่าสนใจแฮะเรื่องนี้...


พลอตเรื่องยิ่งน่าสนใจตรงที่ชายติออกอุบายให้เพื่อนสนิท ‘ลูกไม้’ มาแต่งเข้านรังสรรค์เพื่อเป็นหม่อมหลอกๆ ของตน ออกอุบายกลายๆ เป็นไม้กันไม่ให้หม่อมป้าคลุมถุงชน นั่นมันเข้าทางพระเอกชัดๆ...


ท่านชายเอาสมบัติมาล่อ แน่นอนว่าสาวแสบเกรียนผู้ชอบเงินตกปากรับคำทันที


เฌอมา...สร้างลัลนานางเอกของเราให้เป็นคนชอบเงิน แต่มิใช่เห็นแก่เงิน ขนาดตอนเลือกแหวนแต่งงาน แหวนเพชรเม็ดโตๆ มูลค่ามากมายยังดึงดูดความสนใจนางไม่ได้เท่าแหวนที่ชายติให้จากใจ...แค่รู้ว่าเป็นของชายติ ลัลนาก็ไม่สนใจเพชรเม็ดไหนอีกแล้ว...

แค่นี้ก็รู้แล้วว่านางเอกเราก็ไม่ได้รู้สึกกับพระเอกแค่เพื่อนแน่นอน แต่ด้วยความที่ใกล้ชิดกัน สนิทกันมานานทำให้มองไม่เห็นหัวใจของตัวเอง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองนั้นขาดชายติไม่ได้ เช่นตอนที่มีเรื่องนางแบบสาวเข้าหู หม่อมลูกไม้ก็หึงได้อย่างมหาโหดและน่ารัก พอถึงคราวจะหย่าก็ไม่ยอมหย่า พอถึงคราวชายติถอดใจนางกลับรั้งไว้เสียนี่

มันยังไงล่ะคะหม่อม...


เมื่อกล่าวถึงตอนเตรียมตัวเป็นหม่อม ชายติพาว่าที่หม่อมไปให้หม่อมป้าดูตัว ไอ้เรารึก็ลุ้น แต่ก็ลั่นอีกทีตอนแม่คุณนั้นยืนร้องเพลงบ้านทรายทองอยู่หน้าวัง แถมยังเข้าใจหัวอกพจทานเป็นอย่างดีอีก ลั่นอีกรอบสิคะ

ยิ่งอ่านก็ยิ่งรักลัลนานางเอกเข้าอย่างจัง


นางเอกของเราทั้งกล้าทั้งเกรียนแถมยังทะลึ่งได้บ่อยๆ แม้เป็นสามัญชนแต่ก็ใจกล้าและจริงใจ ข้อดีข้อนี้ทำให้นางเอาชนะใจหม่อมป้าปั้น ป้าคนโตของชายติได้อย่างอยู่หมัด บทพิสูจน์ใดๆ นางก็ฝ่ามาได้แม้จะทุลักทุเลอยู่บ้างก็ตาม


พอถึงคราวดราม่า แม้ไม่ได้จัดเต็มถึงขั้นบีบคั้นหัวใจแต่ก็พอได้เสียน้ำตากันบ้าง กว่าหม่อมลูกไม้จะรู้ใจตัวเองว่าที่หวังดี เป็นห่วงและหวงชายติมากมายนั้นมันรวมกันเป็นคำที่เรียกว่า "รัก" ก็ใกล้ 90 วันที่จะหย่าเต็มที จนชายติคิดว่าหม่อมไม่มีทางรักตนเกินเพื่อนเสียแล้ว


อ่านไปใช่ว่าจะรักแต่ลัลนา ชายติก็น่าหลงไปไม่น้อยกว่ากัน...

พระเอกเป็นสวามีที่อยู่ในโอวาสของหม่อมตนมาก และรักหม่อมมาก รักที่เกิดจากความเข้าใจตั้งแต่วัยเด็กจนกลายเป็นความผูกพันและเกิดเป็นรักในที่สุด

แม้บุคคลิกท่านชายเงียบขรึม แต่มีอันให้จิกหมอนทุกทีที่ท่านชายอยู่ใกล้หม่อม ทั้งสายตาและวาจา หลังๆ นี่ก็หื่นใช่น้อย เห็นชายติขรึมๆ แต่โมเม้น 18+ ก็มีมาให้พอได้เขินม้วนต้วนไปกับนางเอกนะคะ

หากชอบพระเอกรักเดียวใจเดียว ประวัติดี ไม่ด่างพร้อย รักเมียมากและเคารพเมีย ต้องเรื่องนี้เลยค่ะ


แม้ดูเหมือนหม่อมลูกไม้คล้ายถือไพ่เหนือกว่าชายติในทุกเรื่อง แต่จริงๆ แล้วนั้นตนต่างหากคือลูกไก่ในกำมือของชายติ แอบสะใจเล็กๆ เวลาชายติกำราบหม่อมเสียหงอได้


ภรรยาเจ้า นางร้ายจะมาเป็นพักๆ สร้างคลื่นชีวิตให้พระนางได้โต้กันไปทีละลูกๆ ตัวร้าย ร้ายไม่มากแต่สร้างความวุ่นวายได้มากโขอยู่ 

เหล่าพ้องเพื่อนของพระนางก็เป็นกองเชียร์ได้เป็นอย่างดี กองหนุนหลักของทั้งสองเห็นจะเป็นหม่อมป้าคนรอง คนนี้คิดว่าใครหลายๆ คนที่อ่านคงจะเทใจให้ไม่น้อย


หากเปรียบภรรยาเจ้าเป็นอาหาร ก็คงเปรียบได้กับอาหารชาววัง รสชาติไม่จัดจ้าน แต่กลิ่นหอมจรุงใจ กลมกล่อมครบทุกรส


อยากให้ลองอ่านกันค่ะ แล้วจะอิ่มเอมใจ วางไม่ลง ยิ้มไม่หุบและอาจจะเผลอตัวหัวเราะลั่นเสียจนคนข้างๆ มอง แต่เชื่อเถอะ ว่านั่นคือความสุขที่ ‘เฌอมา’ มอบให้แก่เราผ่าน ‘ภรรยาเจ้า’ค่ะ

วันที่รีวิวหนังสือ

21 มี.ค. 2560